pahili-bhet

हे मोकळेपणाने बोलू, कारण विचारायला संकोच वाटतो पण मनात असतंच.

“मला तिथेच ठेवून घेतील का?”

“कुणाला कळेल का? ऑफिसात कळलं तर?”

“लगेच गोळ्या सुरू करतील का, आणि मग त्या सुटणार नाहीत का?”

“मला वेडं ठरवतील का?”

“काय बोलायचं तेच कळत नाही. गेल्यावर काहीच सुचलं नाही तर?”

यातलं काहीही मनात असेल तर ते सामान्य आहे. आणि पुढच्या भागात प्रत्येकाचं उत्तर आहे.

पहिली भेट — प्रत्यक्षात काय होतं

खोली कशी असते

साधी खोली. टेबल, खुर्च्या. डॉक्टर समोर बसतात.

झोपण्यासाठी काही नसतं. यंत्रं नसतात. सिनेमात दाखवतात तसं काहीही नसतं.

किती वेळ

पहिली भेट सहसा सगळ्यात लांब असते — साधारण अर्धा ते पाऊण तास. पुढच्या भेटी त्याहून लहान असतात.

काय विचारलं जातं

सुरुवात सोपी असते — “काय होतंय?” किंवा “कधीपासून त्रास आहे?”

मग तपशिलात जातात: कधी सुरू झालं, आधी कधी असं झालं होतं का, झोप कशी आहे, भूक कशी आहे, दिवसभर काय करता, कामात लक्ष लागतं का.

घरातल्यांबद्दलही विचारतात — कुणाला असा त्रास झाला होता का, घरात कोण कोण आहे, आधार कुणाचा आहे.